Kiedy Paryż znajdował się pod niemiecką okupacją, pracownia Pablo Picasso była często nawiedzana przez funkcjonariuszy Gestapo. Obrazy kubisty, ideolodzy III Rzeszy określali mianem „zdegenerowanej sztuki”, a sam malarz – podejrzewany był o ukrywanie Żydów. Kiedyś, przy okazji jednego z wielu takich nalotów, Gestapowiec przeczesujący zbiory Picasso znalazł na podłodze jego artystycznego warsztatu rozsypane niedbale pocztówki. Były to reprodukcje najsłynniejszego, życiowego dzieła malarza, fotosy przedstawiające legendarny dziś obraz „Guernica”. Kiedy Niemiec z niesmakiem podniósł jedną z rozrzuconych kartek – zapytał mistrza: „To Pańskie dzieło?”. Picasso odpowiedział bez skrępowania: „Nie, Wasze! Proszę sobie wziąć na pamiątkę!”.

Wybryku malarza nic nie było w stanie usprawiedliwić. Na niemieckim funkcjonariuszu nie robiło zapewne wrażenia to, że nowoczesne obrazy Pablo Picasso uznawane są przez krytykę za dzieła bezprecedensowe, że jego styl jest rewolucyjny, że ma niepowtarzalną okazję rozmawiać z „Papieżem sztuki nowoczesnej” i przyjacielem takich malarzy, jak Henri Matisse czy pisarzy i przełomowych teoretyków sztuki pokroju André Bretona. Gestapowiec mógł Picasso zabić – tak, jak Niemcy zrobili to z żydowskimi przyjaciółmi artysty lub tak, jak działo się to w zobrazowanej przez malarza Guernice – sennym, baskijskim miasteczku, które „pokazowo” zbombardował lotniczy Legion Kondor. Pablo Picasso spotkanie z Gestapo przeżył – to, wszystkie poprzednie i wszystkie kolejne. Najprawdopodobniej dlatego, że jego życiowy fart był szczęśliwie proporcjonalny do wrodzonego, charakterystycznego dla malarza poziomu hiszpańskiej buty, bezczelności i egocentryzmu. Równie prawdopodobne jest to, że buta Picasso nie zrobiła na tamtym, pytającym o obraz „Guernica” Gestapowcu wrażenia. Z banalnej przyczyny – obraz, który widniał na pocztówce, a który Niemiec wziął do ręki był tak symboliczny, zagmatwany, awangardowy i abstrakcyjny, że przyzwyczajony do klasycznej, renesansowej sztuki funkcjonariusz najprawdopodobniej nie domyślił się, że malowane czernią, bielą i szarościami, przypominające dziecięce, koślawe obrazy malowidło – jest genialnym i bardzo emocjonalnym hołdem ku pamięci zabitych przez Luftwaffe ofiar.

Anegdota o butnym Picasso i Gestapowcu – ignorancie sztuki nowoczesnej przeszła do legendy. Nie zmieniło się jednak powszechne baczenie na nowoczesne obrazy Picasso, jak na bohomazy, dziecięce kreski, niedbałe płótna, które tylko dziwnym zrządzeniem losu uznawane są za dzieła przełomowe, a które nijak mają się do kunsztu – dajmy na to – Leonardo da Vinci, Hieronima Boscha czy bardziej współczesnego Dalego.

Niniejsza strona ma na celu przybliżyć postać Pablo Picasso – „Papieża sztuki nowoczesnej’, artysty genialnego i malarza, którego kunszt porównywalny jest z największymi, uniwersyteckimi wzorcami, a który swój nadzwyczajny talent postanowił wykorzystać do stworzenia nowej konwencji, rewolucyjnego i bezprecedensowego stylu. Stylu, który wpłyną nie tylko na sposób postrzegania współczesnej sztuki, ale i chociażby na wieszane tak chętnie we wnętrzach naszych domów obrazy do sypialni czy obrazy do salonu.

Oto życie i twórczość Pablo Picasso – genialnego malarza, który przez wzgląd na swój niezwykły talent mógł być fowistą, postimpresjonistą, cenionym grafikiem czy surrealistą, a który postanowił zostać ojcem kubizmu i najbardziej przełomowym artystą XX wieku.